C'est pas le Pérou...

Le prochain c'est...

2010-04-26T23:10:00.002+02:00

http://wearebiginchina.blogspot.com/

La suite...

2009-12-05T00:25:00.001+01:00

http://wearebiginmexico.blogspot.com/

Arequipa & Lima in 2 dagen

2009-08-28T05:07:00.002+02:00

Ola amigos,

Gisteren, de dag na onze vermoeiende Colca Canyon trek, konden we amper nog trappen nemen. Onze beenspieren waren ontzettend stram!! Als twee houten klaas’en zakten we af naar het centrum om het beroemde monasterio de Santa Catalina van Arequipa te bezoeken. Het is een groots luxe kloostercomplex dat 400 jaar werd opgericht en dat tot voor kort nog actief door nonnen bewoond werd. Hun cellen zijn ook te bezoeken… Elke cel ziet er min of meer hetzelfde uit: een bed, een altaartje, een beeld of schilderij van een heilige en daarnaast telkens een keuken met een gigantische bakoven. De schilderijen en vooral de beelden, trekken op niet veel.... Maar het monasterio is zeer netjes gerestaureerd … Rondkuieren en de sfeer opsnuiven is voldoende om het architectonische labyrinth in al zijn glorie te appreciëren. Wij hadden geen gids ingehuurd, ondanks de talrijke opdringerige voorstellen.

In afwachting van onze afspraak met het sympathieke Deense koppel Jane & Thyge, ontmoet in Bolivië tijdens de Uyuni-trek, gingen we wat drinken op de Plaza de Armas. Het zicht is er buitengewoon. Gecharmeerd door de foto’s die we namen, stelde de serveerster voor om op het dakterras te gaan omdat je vandaaruit nog beter de El Misti volkaan kon waarnemen. We hadden niet veel zin om trappen te nemen, maar ze overtuigde ons en ze had gelijk....
We stonden daarboven met z’n drieën... Met een hallucinant zicht over de ganse stad ... de camera gericht op de kathedraal en de El Misti volkaan er middenin... In de realiteit is het zoveel schoner dan op beeld omdat er een soort van mistgordijn voor de volkaan hangt, waardoor je de volkaan haast niet meer te zien krijgt op foto. Mijn ogen dwaalde af naar het overbevolkte Plaza de Armas toen ik plots op een bankje Jane & Thyge zag zitten. Jane is hoogblond en dat valt uiteraard op tussen die donkere mensenmassa. We snelden naar beneden waar Jane me opwachtte met een stukje cake, speciaal voor mijn verjaardag. Zo attentvol, ook al ben ik niet gek van cake!

We gingen met z’n allen pizza eten, gevolgd door opnieuw een terrasje op de Plaza de Armas.... Onze gids van de Colca Canyon trek had mij verteld dat je Peru niet hebt bezocht, als je geen Pisco Sour hebt gedronken. Dat verwijt, pik ik niet.... Ik bestelde dus Pisco Sour. Het proeft een beetje naar citroenjenever. Het is een cocktail van eiwit, pisco (alcohol van de stad Pisco), rietsuiker en limoensap. Straf spul! Ik heb het niet helemaal kunnen opdrinken. We hadden nog een vlucht te nemen!

’s Avonds landden we in Lima ... waar Kike, de eigenaar van onze B&B ons opwachtte. Dit keer had hij geen bordje bij met onze naam. We herkenden hem uiteraard omdat we er, met onze aankomst in Peru, gelogeerd hadden. In de auto heb ik een beetje mijn Franco/espagnol uitgeprobeerd. Met behulp van gebaren was ik bijzonder opgetogen over onze “geslaagde” oppervlakkige conversatie.

We zijn nu aan de vooravond van ons vertrek richting Brussel. Vanmorgen zag het er even naar uit dat we niet veel meer om handen hadden... omdat we ver van het centrum van Lima zitten, omdat Lima niet zo een aantrekkelijke stad is en omdat Lima gekend staat als een vrij gevaarlijke stad voor toeristen (pickpockets, overvallen met pistool en kidnapping ... euh nee bedankt!) ... Myriam, de echtgenote van Kike wilde ons absoluut animeren. Ze stelde voor om met haar naar de locale markt te gaan, nadien haar te vergezellen wanneer ze haar dochter ging oppikken van de school ... We stemden in en zagen op die manier toch een stukje niet-toeristisch leven van Lima.... Allemaal interessant, maar dat was ook snel afgelopen natuurlijk! In de namiddag had ik wat zitten lezen en toen stelde ze me voor om ons te vergezellen naar het centrum van Lima ... Zo ontzettend lief van haar! Om 4u vertrokken we uiteindelijk met z’n drieën per bus. De buschauffeurs hier in Peru rijden assertief en nemen vaak een onwettige voorrang. De wet van de sterkste geldt hier. Ik werd een beetje mottig van al die bochten, zonder overzicht op de baan. Myriam toonde ons in het centrum de trotsen van Lima: een drietal kerken, ook hier de Plaza de Armas, Plaza Martin en last but not least het park met twaalf fonteinen dat twee jaar geleden werd aangelegd. Het is een toeristische attractie, voorlopig enkel druk bezocht door Peruvianen... de fonteinen, een lichtschouwspel en laserstralen dansten op maat van klassieke muziek... Het was donker toen we dit bezochten waardoor de show nog een groter Disneygehalte had, dan vermoedelijk overdag. Sommige fonteinen waren bijzonder schoon om zien.... vooral het effect wat ze hebben op kinderen die erdoor rennen en als wilden schreeuwen... Ik gaf mij uiteindelijk wel gewonnen voor deze kitcherige bedoening en op de talloze verzoeken van Myriam lieten wij ons meermaals fotograferen voor de fonteinen ... Het werd uiteindelijk een heel fijn bezoek!

Nous, les gringos...

2009-08-28T03:58:00.006+02:00

Notre dernière journée à Lima était normalement placée sous le signe de la glande...
Pas tant que ça finalement...
(j'ai enfin trouvé quelques accents sur un clavier QWERTY!)

On a décidé de suivre notre hôtesse dans ses activités quotidiennes...
Pour rappel, nous ne sommes pas du tout dans le centre de Lima mais complètement excentrés dans un quartier très populaire et près de l'aéroport...
Nous sommes d'abord allés faire le marché.
Notre hôtesse, Myriam pour les intimes, devait acheter de quoi nous préparer à manger le midi.
En route pour le marché! Un grand entrepot avec plein d'échoppes... Entre les poules littéralement coupées en deux et pendues à un crochet, et les poissons étalés sur des tables, rien de très ragoutant. NB: dans une poule coupée en deux, il y a un petit chapelet d'oeufs de différentes tailles... rien que le jaune en fait...
Bref, Myriam voulait nous faire du poisson... Ça ne m'inspirait guère vu que la glace pour conserver les poissons, ils connaissent pas ici... Mais Myriam en superbe hôtesse ouvrait les branchies de tous les poissons afin de s'assurer de leur fraicheur... Verdict: rien de satisfaisant pour nos petits estomacs fragiles... Elle dit qu'eux ils peuvent manger ces poissons mais pas nous... Ouf!
On se rabat sur une demi poule, qui se fait décapiter et amputer au passage... Fallait voir notre tête...

Le repas était meilleur que toute la chair fraiche (et moins fraiche) vue sur le marché.

Deuxième étape: aller chercher la fille de Myriam à l'école... Deux bus locaux plus tard (0.25euro), on arrive à l'école où des dizaines d'écoliers en uniforme nous dévisagent, nous, les deux gringos... Faut dire qu'on n'a pas vu un seul touriste dans ce quartier...
Ici, certains écoliers repartent à la maison en taxi!
En chemin, Flavia, 9 ans, en profite pour réviser son anglais... Impressionnant vu son jeune âge...

Fatigués, une sieste nous permettra de reprendre des forces pour affronter un Lima By Night proposé par Myriam...
D'une gentillesse exemplaire, face à notre crainte de ne pas retrouver notre route pour revenir de Lima avec les bus locaux (45min), elle nous a proposé de nous accompagner...
Notre hôtesse, transformée en guide le temps d'une soirée, nous a montré les principaux monuments du centre de Lima... Et là, surprise, un Macdo se dresse devant moi, ni une, ni deux, je parviens à convaincre mes deux acolytes et hop, un Mac Pollo dans le ventre... Miam Miam, Ça faisait longtemps...
Ensuite, cerise sur le gateau, nous sommes allés dans ce qui ne figure pas encore dans le Lonely Planet: un parc avec des dizaines de fontaines existant depuis 2 ans et figurant au livre des records... Bref, c'était un spectacle son/eau/lumière assez impressionnant... Un peu eurodisneyesque... Mais bon, tout n'est pas nul à eurodisney... ;-)
A notre retour, j'uploaderai une video...

Ensuite, nous sommes rentrés en Taxi en passant par des routes désertes, des zonings industriels, etc... Heureusement que Myriam semblait rassurée sinon, moi, j'aurais vraiment eu les boules... Avec toutes ces histoires de faux taxis...
45 minutes de taxi pour 15 SOL (3.75euros). Je culpabilise toujours en payant un montant tellement dérisoire pour un si grand service.
La dernière fois que j'ai eu ce sentiment, c'était à Puno où un malheureux taxi-vélo nous avait emmené du bas de la ville au haut de la ville (10 minutes à s'essoufler à 4000m d'altitude) pour 0.75euros.

Myriam, notre incroyable et dévouée hôtesse nous a permis de passer une excellente journée alors qu'on pensait que cette journée serait un peu perdue entre le trek et le départ...

Je ne peux que vous conseiller cet EXCELLENT bed and breakfast: http://www.lima1night.com/

Voilà, c'est ici que s'achève notre magnifique aventure car demain midi on prend l'avion...
De nombreuses "épreuves" ont émaillé notre voyage: froid, chaleur, mal de l'altitude, longs trajets en bus, absence de routes asphaltées, absence de douches, absence de toilettes propres, camping en montagne, manque de connaissance de l'espagnol, vigilance par rapport à l'insécurité, etc.
Mais ce ne sont que de minuscules choses par rapport à tout ce que nous retirons de ce voyage... Nous sommes persuadés d'avoir vu des paysages parmi les plus beaux du monde...

Un grand merci à tous pour nous avoir lus et pour vos commentaires...

A bientôt...

Je ne vous conseille pas de venir manger chez nous dans les semaines qui viennent car vous risqueriez de devoir regarder les 5000 photos qu'on ramène... Vaut mieux attendre que j'ai trié tout cela... ;-)

Hasta Luego...

Mat

Arequipa et Monastère (suite)

2009-08-27T17:09:00.000+02:00

Arequipa et Monastère

2009-08-27T17:05:00.001+02:00

Lima

2009-08-27T15:19:00.008+02:00

Hello Amigos,

Nous sommes de retour a Lima dans le même Bed and Breakfast.
Pas de wifi ici... arghhh...
Hier on a visité le Monastere d'Arequipa. On parcourait ce monastère en pestant à la moindre marche qu'on devait monter ou descendre. Les courbatures nous rappelaient les folies de la veille.
Le monastère est pas mal, mais bon, j'ai pas vraiment été impressionné...
Ensuite, on a mangé avec un couple de Danois avec qui on avait fait le circuit Salar-Lipez en Bolivie. On s'était donné un rendez-vous a l'ancienne: 12h pres de la fontaine de la plaza de armas.
C'etait sympa de revoir ces gens.

Ensuite, on est rentrés a l'hôtel pour récupérer nos sacs et aller prendre l'avion.

Cette fin de voyage est un peu en roue libre... on attend sagement demain pour reprendre l'avion.
Un très long trajet nous attend:
Lima -> Sao Paulo (4h)
3 heures d'escale
Sao Paulo -> Londres (12h)
4 heures d'escale pour faire Heathrow - San Pancras
Londres -> Bruxelles Midi (Eurostar)

On sera en route pendant 26-27 heures!!!!!!

On arrivera à Bruxelles samedi vers 22h30...

Pendant que je tape ce message, Nele papote avec notre hôte dans un "franspagnol" sur les emprunts hypothécaires et la crise économique... J'apporte de temps en temps mon aide avec "google translate".
Blague = Broma
Payer = Pagar
Acheter = Comprar
etc.

Je vais poster des photos du monastère quand j'aurai retrouvé mon stick USB.

Hasta Luego.

Mat.

Colca is queshua for "storage"

2009-08-26T13:32:00.010+02:00

Ola Amigo's,

Het is nu half zeven 's morgens.
Gisterenavond rond hetzelfde uur, keerden we terug van onze drie daagse Colca trek in de buurt van Arequipa. Ik was zo uitgeput dat ik niet eens de moed had om een berichtje te plaatsen... Laat staan om een restaurant te gaan zoeken... Aan de receptioniste van het hotel vroeg ik of er zoiets bestond als een maaltijd aan-huis-levering. 'Geen probleem' zei ze, maar only pizza! Super! Een uurtje later waren we al liggend pizza aan het smullen.

Wat had ons zo afgepeigerd? ..... Rewind <<
Op 23 augustus werden we om 8 uur aan het hotel opgepikt met een minibusje.
Uit ervaring van de vorige trips had ik begrepen dat het verstandig is om meteen de beste plaats in de bus uit te kiezen, aangezien iedereen de gewoonte aanneemt om zich steeds op dezelfde plaats te installeren. Wij waren nu eens de eersten die instapten en hadden daardoor het geluk dat we gedurende onze hele transportreis de meeste beenruimte hadden. Zalig!! De kleine geneugtes van het leven ;-))
De bus pikte daarna de anderen op.
In totaal waren we met zes toeristen, de chauffeur en de gids. De twee Franse nurterige burgie's en het asociaal Canadees koppel brachten geen ambiance... Een beetje jammer. Wellicht hebben we veel geluk gehad met onze andere trektochten. Daarentegen was de gids bijzonder professioneel en sympathiek! Het was dan ook een vrouwelijke gids. :-)

De eerste dag reden we de stad uit richting de Colca Canyon. De Colca Canyon is op de tweede na, diepste kloof ter wereld. Colca betekent in Queshua naar het schijnt 'stokkageplaats'. Het is ook de habitat van de kleinste en de grootste vogels ter wereld: de kollibri en de condor. We hebben ze die eerste dag allebei kunnen bewonderen. Ontzettend indrukwekkend... vooral die condors. De zweven, bewegen amper hun vleugels en om te draaien, kantelen ze hun staart... Ik vond dat ze met hun witte kragen er een beetje uitzagen als een vogel in smoking. Zeer chique, protserig en macho... alsof ze weten dat ze gefotografeerd worden. We hebben naar het schijnt veel geluk gehad, want het is mogelijk dat je ze helemaal niet te zien krijgt.
In de Colca Canyon wonen 40 condors. Wij hebben er een stuk of acht mogen bewonderen! We hebben ook een school fluogroene parkieten voorbij zien vliegen, maar die hebben we niet op foto...
Verder hebben we die dag nog rotsformaties mogen bewonderen en een soort van graftombe gebouwd door de inka's in de kloven van rotsen... Het was een mooie dag, maar we hadden toch heel veel tijd in de minibus moeten doorbrengen.

Op 24 augustus werd dat afgewisseld met een fysieke inspanning.
We logeerden in het dorpje Cabanaconde, de vertrekplaats om te voet de Canyon af te zakken waar een oasis met zwembad in de blakende zon ons opwachtte.
Ik had mijn wekker om 6:30 gezet om zoals afgespoken te gaan ontbijten om 7 uur. We stonden klaar, Math en ik.... Tot we beseften dat we de enigen waren die op tijd waren... en dan realiseerden we ons dat mijn wekker nog op Boliviaanse tijd stond. Dus het was in feite 6u!! Pff...

De afdaling naar de tropische oasis lag, was lastig voor de knieën. De inka's hadden een pad aangelegd met grote blokken rotsen, maar met de tijd is dat pad ver beschadigd door het gebruik van de vele toeristen, de paarden en ezels... Op slechts enkele meters zijn er duidelijke trappen te zien. Het panoramisch uitzicht was bijzonder schoon. Het is wel prettig om wandelen, met zo een aantrekkelijk doel voor ogen... afzakken naar dat zwembad!
De namiddag brachten we beneden door. Het water was heerlijk verfrissend. We sliepen vlakbij het zwembad in een tent en onze gids bereidde in een hutje de maaltijden voor... Ik denk in niet al te hygiënische omstandigheden, want een van de burgies was geveld door een indigestie.

Lastig want de dag daarna.... op 25 augustus, had hij wel heel erg afgezien. Om vier uur 's morgens werden we gewekt om onze rugzakken te pakken, snel te ontbijten om dan in het donker die klif van 1200m terug te beklimmen. Het was een helse tocht. Vooral omdat wij geen zaklamp bij hadden. Dat hadden ze ons vergeten te zeggen in het agentschap. Dus met ons opwindbaar zaklampje hebben we het eerste uur moeizaam de weg gevonden... Gevaarlijk, want mistrappen was geen optie!
De bedoeling van dat vroeg opstaan was om de zon uiteraard voor te zijn. Als je diezelfde tocht moet doen in de vlakke zon, besterf je het...
Zo blij, ook zo bezweet en zo stram bereikten we de top waar ook het dorpje Cabanaconde gelegen is. De jongen met de indigestie heeft een ezeltje moeten inhuren om de beklimming te doen... hij was echt wel erg ziek!
Later op de dag zijn we nog naar een natuurlijke hot spring geweest. Fantastisch voor de spieren die toch non stop 3uur gewerkt hebben. ... we hadden daar ook de kans om ons te douchen... Goed dat we dat gedaan hadden, want toen we terug in Arequipa in het hotel aankwamen was er geen stromend water meer in de ganse stad!

We gaan nu ons klaarmaken om de bezienswaardigheden van Arequipa nog te bezoeken en daarna (deze namiddag) nemen we het vliegtuig naar Lima. Het einde van de vakantie is in zicht...

Muchos groetjos,
Nele

Colca Trek 11

2009-08-26T04:09:00.000+02:00

Colca Trek 10

2009-08-26T04:07:00.000+02:00

Colca Trek 9

2009-08-26T04:04:00.000+02:00

Colca Trek 8

2009-08-26T04:02:00.000+02:00

Colca Trek 7

2009-08-26T04:01:00.000+02:00

Colca Trek 6

2009-08-26T04:00:00.000+02:00

Colca Trek 5

2009-08-26T03:58:00.000+02:00

Colca Trek 4

2009-08-26T03:57:00.000+02:00

Colca Trek 3

2009-08-26T03:56:00.000+02:00

Colca Trek 2

2009-08-26T03:55:00.000+02:00

Colca Trek 1

2009-08-26T03:47:00.000+02:00

Colca...

2009-08-26T02:07:00.004+02:00

Hello les amis,
Nous sommes de retour de notre trek.
Voici un petit résumé:
jour 1:
8h pétante, un mini-van vient nous chercher à l'hôtel. On passe prendre quatre autres personnes: Deux québécois et deux français.
Donc nous voilà à 6 pour ce trek de trois jours. Le premier jour on le passera dans le mini-van avec quelques étapes balade/photo. On aura vu quelques formations rocheuses assez impressionnantes, de nombreux lamas et alpagas qu'on parvient maintenant à reconnaitre, des condors. Le but était de rallier le point de départ de notre marche proprement dite: cabanaconde.
Y a pas à dire, les condors, c'est hyper impressionnant. C'est énooooorme!!!

jour 2:
On se réveille dans notre hôtel, on enfile nos chaussures de rando et c'est parti pour descendre 1200 mètres dans le canyon de la colca. La descente est à couper le souffle, assez compliquée et nous prendra 2h30. C'est magnifique! Mais les muscles travaillent beaucoup.
On arrive vers 11h dans un Oasis. En fait, là-bas en bas dans ce canyon (+-2000m), le soleil tape hyper fort, il y a une magnifique petite piscine autour de laquelle nous choisirons de nous prélasser toute l'aprem. Repos bien mérité.
C'est aussi l'endroit choisi par notre guide pour planter le campement.
Ici, pas question de glace sur la tente, de mettre 2 paires de chaussettes. La nuit est fraiche mais on est habitué à bien pire.
Le noir total régnant en cet endroit nous permettra d'admirer des milliers d'étoiles et la voie lactée. wouah!!!!

jour 3:
On se réveille à 4h!!!! Le but est de faire un maximum de la montée à l'ombre.
Faire nos sacs dans la tente à la lumière d'une lampe de poche, c'est pas facile.
On part à 5h, les premières 30 min il fera vraiment noir. On utilise une lampe de poche pour deux (une lampe rechargeable grâce à une manivelle). Note pour plus tard: Acheter une lampe frontale!!!
La montée était vraiment épuisante surtout après un lever aussi matinale et un simple petit pistolet dans la ventre.
Ca nous a pris 2h50. Ce qui est loin du meilleur de notre groupe: 1h45... :-(
Mais on est fier de l'avoir fait jusqu'au bout.
Un gars du groupe a dû louer une mule car il avait été malade durant la nuit.

Voilà, on est maintenant crevés et courbaturés à l'hôtel. On vient de commander des pizzas. On les attend impatiemment en pyjama. On a vraiment plus la force de bouger ce soir.

Au programme de demain: visiter le monastère d'Arequipa et prendre un avion pour Lima.

Je vais trier les 4gigas de photos que j'ai prises et en poster quelques unes... (c'est surtout la faute des condors)

A bientôt.

Mat.

Arequipa

2009-08-23T05:04:00.000+02:00

Van Puno naar Arequipa

2009-08-23T04:20:00.006+02:00

Ola amigos,

Met een grote smile werd ik vanmorgen rond zes uur wakker, blij te beseffen dat ik vandaag jarig ben en dat ik wel eens leuke berichtjes zou kunnen ontvangen... Zo fijn om de vele sms'jes en boodschappen via facebook en mail te ontvangen... Heel fel bedankt. You made my day!

Om acht uur 's ochtends waren Mathieu en ik al geïnstalleerd in de dubbeldekkerbus richting Arequipa... We hadden elk een zitje bovenaan boven de chauffeur met panoramisch zicht op de baan. Dat was bij momenten wel spectaculair aangezien we niet altijd de indruk hadden dat de chauffeur dezelfde gevaren kon waarnemen. Mathieu heeft uit een reflex mijn zijn armen en handen dikwijls het manoeuver van de chauffeur voorgedaan om bijvoorbeeld een hond te ontwijken of om niet in een afgrond te rijden. PFF spannend!

Een helse rit van zeven uur werd het uiteindelijk. Te lang omdat er geen mogelijkheid was om te plassen en dus vermeden we ook ten alle tijden om wat te drinken ... Ik ben toch eens gaan kijken naar de toiletbus... Maar dat mocht niet baten. Stel je voor: de toiletkabine had gelukkig een instapdrempel... Toen ik de deur van die kabine opentrok, zag ik een plas water(??) wegschommelen van de ene naar de andere kant, door de scherpe bochten die we namen. Geen sprake van dat ik daar mijn schoenen in zette, laat staan die toilet uitproberen. JAKKIE!!

In Arequipa had Mathieu een super hotelletje geboekt in een nogal chique buurt. We logeren nu op 12 min wandelafstand van het centrum. De eerste indruk van deze stad is GEWELDIG! Alles ziet er hier mooier uit. De mensen zijn iets lichter gekleed. Het weer is hier ook beter... minder koud omdat we niet zo hoog zitten (slechts 2350 m hoog)... En er is hier groen in de stad. Palmbomen, grasperkjes .... nooit gedacht dat ik groen zo hard gemist had. En er is hier architectuur; geen sloppenwoningen... maar mooie goed onderhouden gebouwen, wellicht omdat de mensen hier wat rijker zijn.

We zijn naar het centrum gewandeld om daar onze driedaagse trek te boeken in een erkend reisagentschap.. Even zag het er naar uit dat onze reservatie niet aanvaard werd en dat we in feite 'voor niks' afgezakt waren naar Arequipa, maar uiteindelijk hebben ze toch twee plaatsjes vrijgemaakt.
Morgen vertrekken we om acht uur en zijn we weer drie dagen buiten bereik... op pad om en rond de tweede grootste Canyon ter wereld (2X zo groot als de Grand Canyon in de States). We zullen de tweede dag een daling van 1000m moeten afleggen die we de derde dag opnieuw zullen moeten beklimmen. Enfin... het belooft interessant te worden die COLCA TREK... en hopelijk gaan we ook condors zien. In elk geval, als wij ze zien, zullen jullie ze wellicht ook wel zien op deze blog.

Muchos groetjos,
Nele

Que de changements....

2009-08-23T03:38:00.004+02:00

Hello,
Ce matin on s'est levés tôt pour aller prendre un bus Puno -> Arequipa.
Les bus touristiques ne nous arrangeaient pas vraiment car on devait arriver très tôt à Arequipa pour régler les prochains jours.
Et les bus touristiques partaient vers 15h ou la nuit.
Donc, on a pris un bus "de luxe" pour locaux...
On se rend vraiment compte qu'on n'a pas la même notion du luxe... ;-/

Dans ce bus deux étages on a eu le premier rang du deuxième étage. Donc vue panoramique. C'était sympa pour les 5h30 de trajets (qui se sont transformés en 7h... arghhh...)

On était quasi les seuls touristes... La propreté du luxe laissait à désirer. Nele a essayé les toilettes mais n'a pas pu y rester plus de 2 secondes tellement c'était crade.
Durant tout ce trajet, le chauffeur s'est arrêté une trentaine de fois pour laisser monter des gens, soit des passagers supplémentaires, soit des vendeurs.
Ces vendeurs proposaient des gobelets de gélatine... ça, ça va, ça ne pue pas... et aussi des sachets congélation avec un genre de carbonnades flamandes... avec une odeur nauséabonde... beark!!! En plus ils prennent le temps pour les bouffer ces ¨*%£%* de carbonnades...

En chemin on est passés par de nombreux lacets... avec de grands précipices... Notre vue panoramique nous a permis de bien estimer le niveau de risque!!! gloups!!!
Les virages sont répertoriés en fonction du nombre de chapelles et bouquets de fleurs qui y sont déposés... Ca fait assez froid dans le dos.

Durant les derniers kilomètres du voyage nous sommes vraiment passés par des bidonvilles... Pffffff... A ce moment-là, je n'avais qu'une seule envie c'était de prendre un avion direction Bruxelles...
Et puis, on arrive au terminal de bus (enfin!!!) où la camionnette du B&B nous attend encore malgré notre retard (1h30) et on part à toute vitesse direction la "Casa Arequipa" (Super hôtel qui est un petit plaisir pour l'annif de Nele).
On se retrouve dans un quartier magnifique... avec des palmiers partout, de la verdure, des arbres, des fleurs.
On retrouve de la richesse et une végétation plus riche (on vient de passer de 4000m à 2350m).
Notre quartier est un peu comparable à Uccle. Grosses bâtisses, grosses voitures...
Bref, c'est une étape en direction de notre bonne vieille Europe qui nous fait beaucoup de bien.
L'hôtel est SUPER...

NB: On parvient enfin à marcher d'un bon pas sans être essoufflés, à manger de grosses bouchées d'hamburger sans devoir reprendre sa respiration après... Quelques plaisir! Vive l'oxygène. On en arriverait presque à oublier de respirer tellement l'oxygène est présent...

Enfin installés, on part en vitesse dans le centre pour confirmer un trek pour les trois prochains jours (réservé par mail quelques jours avant). Notre impression de la ville se confirme. Arequipa est une vraie ville. On ne sent pas la pauvreté. Après La Paz qui est très pauvre, pollué, etc., on se sent mieux ici!
Arrivés chez Colca Trek, ces ¨*%££%% nous ont scratchés notre réservation faite par email. Dans mon meilleur anglais, je leur fais comprendre que "I'm not glad at all!!!!!!"... Ils nous proposent un circuit "voiture/photo" de deux jours... J'étais déjà en train de penser au mail que j'allais envoyer à Lonely Planet pour leur mentionner le manque de professionnalisme de cette agence. Quand, une des employées vient nous voir pour nous dire qu'ils ont une solution... ouf!!!
Bref, on part demain matin en trek de trois jours avec deux français pour faire le trek qu'on avait réservé...
Jour 1: en voiture, on va monter de 2350m à 4900m (nous qui pensions en avoir terminé avec l'altitude). On devrait voir des condors, des volcans, des canyons, etc. Nuit en hôtel à 3200m
Jour 2: à pied, on descend dans un canyon (paraît qu'il est deux fois plus profond que le grand canyon). Un dénivelé de 1200m nous attend. (3200m -> 2000m).
Jour 3: Ben oui, faut remonter les satanés 1200m et toujours à pied.

Voilà, ce trek semble super alléchant. On est assez excités à l'idée de voir ces magnifiques paysages...

Ce soir, j'ai mangé du carpaccio d'alpaga... Pas mauvais du tout...

Vous aurez plus de news dans trois jours avec, je l'espère, un max de photos...

A bientôt.

Mat.

De Uros eilanden

2009-08-22T00:22:00.006+02:00

Ola amigos,

In Puno werden we vanmorgen wakker... Op het menu van de dag stond een reservatie van 2 busticketjes (enkel) naar Arequipa voor morgen 22/08 en een boottochtje naar de artificiële Uros eilanden.

Vanaf het centrale busstation namen we een tuktuk (een fietsende taxi) naar de haven. De idee gebruik te maken zo'n tuktuk is op zich wel decadent... Tenslotte is er iemand zich dood aan het fietsen om ons te verplaatsen. Maar als je er locals van gebruik ziet maken, is de stap minder groot om er zelf eentje te nemen.
Aan de haven stonden tal van schippers ons op te wachten om een ticketje te verkopen voor hun bootrit. Een zeer toeristische attractie kondigt zich hier al aan! In onze gids werden we gewaarschuwd dat we ons direct moesten melden aan het officiële ticketverkoopkantoor omdat velen gewoon lucht verkopen en uiteindelijk gaan lopen met je geld. En als een gewaarschuwd man ... deden we wat nodig was...

Zeer snel bereikten we de Urusgemeenschap die op de artificiële eilanden woonden. De eilanden zijn handgemaakt. Ze bestaan uit vele lagen bussen stro. Terwijl de onderste laag aan het wegrotten is, wordt er een nieuwe laag voorzien.
Bizar dat hier effectief mensen wonen.

De schipper bracht ons aan wal op een minuscul eilandje waar we in feite gevangen zaten samen met de plaatselijke verkopers van Peruviaanse prularia... Het eilandje was niet verbonden met de andere en dat maakte dat we vanzelfsprekend de aangeboden rieten bootrit aanvaarden... een echte toerische RIP OFF. Met zeven andere toeristen voeren we een kwartierje rond op die toch wel prachtige artisanale rieten
boot. Weer aan land op datzelfde minuscule eiland, probeerden ze ons een gegrilde forel te verkopen, maar we hadden genoeg van hun zgn. spontane aabiedingen...
Geduldig wachtten we af tot onze eerste schipper met motorboot terugkwam.

Hij pikte ons uiteindelijk een uurtje later op om dan weer naar ander eilandje te gaan. De toerist die zich laat verleiden om de Uros eilanden bezoeken doet er beter aan om een privéboot te huren. Dan bepaal je tenminste zelf, waar je staat en gaat.

Op zich was het niet zo'n grote bron van ergernis omdat je wat bijzonders te zien krijgt. Wanneer je voet zet op de drijvende stro-ondergrond, zak je een beetje door waardoor je gaat wankelen. En als je ligt met je rug op het stro heb je het gevoel alsof je op een waterbed ligt. Best wel prettig.

Intussen zijn we terug in Puno en hebben we weer heel wat beelden kunnen posten van dat fameuze eilandenbezoek. Enjoy it!

Muchos groetjos,

Nele

Panneau solaire!!!!!!

2009-08-22T00:16:00.000+02:00

Dans quelques années, on risque d'y voir une parabole et un Jacuzzi!!!

Eurodisney: Iles flottantes

2009-08-21T23:57:00.003+02:00

On vient de visiter les îles flottantes...
On a pris un bateau pendant 30 minutes pour arriver sur une des très nombreuses îles flottantes.
Ce sont des îles faites en pailles entretenues par une communauté de locaux.
Malheureusement le tourisme a complètement détourné ces îles.
On arrive donc sur la première île et on commence notre promenade en évitant les vendeurs... Après 10 secondes, on se rend compte qu'on est enfermés sur cette minuscule île, il n'y a rien à faire à part acheter des brols.
On y est scotchés pour une heure.
Donc notre groupe (10 personnes) décide de louer un "drakar" en paille pour faire une petite balade pour tuer le temps.
30 minutes de passées.
Ensuite on revient sur notre minuscule îlot et le gars nous propose de manger des truites.
Tout le monde dit non vu qu'on était déjà un peu dégoutés par cette arnaque à touristes.
SAUF un couple d'Hollandais.
Donc, on doit prolonger notre séjour sur l'île à cause d'eux.
Quand je vous le dis qu'ils viennent m'embêter jusqu'en vacances.
Bref, on s'assied par terre sur la paille et on commence à papoter avec nos compagnons d'aventure tous français.
Ils font des voyages de 2 mois, 6 mois ou travaillent comme bénévoles dans des crèches... Donc ils voyagent tous très petit budget.
Avec nos 25 jours et nos lits king size, on n'est pas très fiers.

Voilà, l'aventure continue sur une autre île de la même taille et avec aussi peu à faire.

Le temps passe, le soleil tape...

Donc, à retenir:
- C'est impressionnant de voir ces îles
- C'est malheureusement l'industrie du tourisme. J'ai vu des huttes en paille avec des panneaux photovoltaïques!!!!!!
- Quand on marche sur la paille, ça s'enfonce. On sent vraiment que c'est posé sur l'eau. C'est bizarre.
- Ca dure trois heures et ça coûte 8 euros pour deux.

Voilà.

On a acheté nos billets de bus pour Arequipa demain matin.
Donc les 32 ans de Nele commencent par 6 heures de bus... ;-/

A demain depuis Arequipa où on a réservé un super bed and breakfast.

Hasta Luego.

Mat.

Iles flottantes 3...

2009-08-21T23:56:00.000+02:00

Iles flottantes 2...

2009-08-21T23:54:00.000+02:00

Iles flottantes...

2009-08-21T23:45:00.000+02:00

Puno -> Iles flottantes

2009-08-21T15:08:00.004+02:00

Hello,
On se réveille dans notre King Size...
On est dans un chouette hôtel 1er sur TripAdvisor, il vient d'ouvrir.
Donc on profite (financièrement) de sa non-notoriété dans le Lonely Planet.

Hier, on est arrivés vers 15h à Puno.
Le temps de faire le checkin et de s'installer.
On a à peine eu le temps de voir le port. C'est moche!
et de manger un petit bout.
Nele a goûté de l'alpaga.

J'ai rêvé que je gagnais 1million de $ à un jeu...
Mais je me suis réveillé... ;-(

Au programme de la journée:
Visite des îles flottantes... (Elles flottent toutes me direz-vous... Mais ici, elles sont artificielles et faites en pailles)
On zappe l'île Taquile qui est trop loin (3h de bateau aller simple)

Donc, notre impression générale de Puno n'est pas magnifique. C'est une étape de transition avant d'affronter notre éventuel dernier trek dans le Canyon de la Colca. On devrait se décider demain mais la balance penche du bon côté.

Voilà, pas grand-chose à raconter ni à montrer.
Ce soir on aura normalement des photos des îles flottantes.

Hasta Luego.

Mat.

La Paz -> Copacabana -> Puno

2009-08-20T18:15:00.002+02:00

Hello,
Aujourd'hui, nous allons dire adieu à la Bolivie pour retrouver le Pérou que l'on avait quitté voilà une dizaine de jours.
Nous sommes actuellement à Copacabana où nous sommes en transit.
On attend le bus Copacabana -> Puno.
En attendant, on a commandé deux cheese burger... Yeah, Baby! ;-)
On devrait arriver à Puno vers 15h30.
Là, on va essayer de trouver un moyen d'aller passer la journée de demain sur des îles (Taquile? Uros?).
Ensuite, après-demain (22 août, jour de l'annif de Nele... ;-) ), on devrait prendre un bus pour aller à Arequipa.
Voilà.
Mat.

Last but not least... Laguna Verde...

2009-08-19T20:56:00.000+02:00

Encore une autre laguna...

2009-08-19T20:47:00.000+02:00

Geysers

2009-08-19T20:38:00.000+02:00

Laguna Colorada 2

2009-08-19T20:33:00.000+02:00

Laguna Colorada

2009-08-19T20:24:00.000+02:00

5 étoiles...

2009-08-19T19:03:00.000+02:00

Désertique...

2009-08-19T19:00:00.000+02:00

Laguna Hedionda

2009-08-19T18:55:00.000+02:00

Encore des flamants...

2009-08-19T18:52:00.000+02:00

Les flamants...

2009-08-19T18:47:00.000+02:00

Hôtel de sel...

2009-08-19T18:42:00.000+02:00

Le résultat... Hôtel de sel...

2009-08-19T18:36:00.000+02:00

Matériau de construction...

2009-08-19T18:32:00.000+02:00

Salar + cactus

2009-08-19T18:26:00.000+02:00

Le monde entier est un......

2009-08-19T18:22:00.000+02:00

Repos dans le Salar...

2009-08-19T17:18:00.000+02:00

Dans le Salar...

2009-08-19T17:10:00.000+02:00

Nele dans le Salar

2009-08-19T17:06:00.000+02:00

Tchou Tchou!!!

2009-08-19T16:52:00.000+02:00

On a marché sur la lune...

2009-08-19T14:19:00.015+02:00

(je vous écris avec en musique de fond "porque te vas" version flûte de paon... Arghhhh c'est irritant)

Hello,

Nous sommes enfin de retour à la civilisation...

Revenons quelques jours en arrière. Nous sommes partis en car de La Paz à Uyuni.

Le car que l'on a choisi était l'option la plus luxueuse: Todo Turismo (25euros pour deux allers-retours, il y a pire). C'était confortable. Ce sont des sièges comme chez le dentiste càd que ça s'incline fort et il y a un support pour les pieds.
On a assez bien dormi.

Jour 1:
Après 11h de route on est arrivés à Uyuni dans un décor de western. C'est vraiment un bled qui ne vit QUE du tourisme et en particulier des circuits pour visiter le salar d'uyuni et autres joyeusetés en 4X4. C'est un bled minuscule mais il n'y a pas moins de 80 agences de voyages, une dizaine de pizzerias, etc.
Rien d'authentique si ce ne sont les toilettes. Malheureusement!
Je suis certain que si je m'installe là-bas comme monsieur pipi avec des toilettes ultra propres (normes européennes), je fais fortune. Je vous épargne les photos de l'existant.
Bref, après avoir tant bien que mal essayé de profiter de nos dernières "installations sanitaires", nous voilà partis en 4X4 avec une british, une newyorkaise, un couple de Danois (en année sabbatique entre leur bachelor et leur master - trip de 6 mois en Amérique du sud), notre chauffeur et notre cuistot.........
Première étape: le cimetière des trains. une 20aine de locomotives rouillées. Commençons petit...
Deuxième étape: Colchani, un bled avec de l'artisanat. Toujours rien de très convaincant.
Troisième étape: LE SALAR D'UYUNI. Alors là: Wouaaaaaahhhhh! Chapeau bas. C'est à couper le souffle. Une étendue infinie de sel blanc. On oublie nos 11h de car, nos besoins dans des toilettes degueu, nos dents pas lavées, etc. !!!
C'est indescriptible! J'espère que les photos traduiront notre sentiment.
Quatrième étape: Isla Incahuasi. Une immense "île" au milieu du désert de sel. Sur cet île, pas moins de 6000 cactus géants!
Que dire?!? Où sommes-nous? Certainement plus sur la terre!
Le ciel est bleu, le sol est d'un blanc étincelant, de temps en temps un 4X4 qui trace sa route dans cette immensité.
re-Wouah!
On remonte dans le 4X4 pour faire quelques pauses photos sur le Salar et finalement on pose notre campement dans un hôtel de sel. Càd tout est fait en sel: murs, tables, chaises, "cadre" de lit, table de nuit, etc. Mais heureuse surprise, on a une chambre double, de l'electricite de 18h a 22h, de l'eau courante dans une sdb commune, et en payant 0.5euros une douche chaude!!! Ça peut paraitre stupide mais là où nous nous trouvions, c'est comme trouver le Sain-Graal!
La soirée est froide mais en s'emmitouflant dans nos deux sacs de couchage et en se mettant sous les nombreuses couvertures, la nuit sera assez chaude et réparatrice.
On se demandera toujours comment ils arrivent a faire des bébés dans ce genre de logements. C'est un peu comme les esquimaux! Ils doivent faire ca en se frottant le bout du nez! ;-)

Jour 2
On remonte dans la bagnole et on part visiter des lagunas. Ce sont des lacs remplis de toutes sortes de trucs minéraux (désolé mais quand les explications sont en espagnols, c'est pas facile) qui donnent une couleur particulière a l'eau. Sur l'ensemble de ces lagunas, il y a des milliers et des milliers de flamants roses qui dévorent des microorganismes. Ici, pas de wallons roses pour les embêter!
C'est trèèèès impressionnant et magnifique de voir autant de flamants roses en totale liberté.
On arrive à la laguna Colorada où nous posons notre deuxième campement.
La laguna colorada c'est un magnifique lac tout rouge avec des milliers de flamants roses et un énorme volcan en arrière plan.
Le logement, alors là, on doit s'accrocher, c'est TRES rudimentaire. Rustique, dirons-nous de peur de décourager les éventuels candidats!
Un dortoir avec 7 lits, une fenêtre avec plusieurs petites vitres dont certaines sont fixées avec du papier collant! Heureusement, nous ne sommes que 6 donc on barricade la fenêtre avec le matelas et on se partage les couvertures restantes.
Les sanitaires, ce sont deux cuvettes de wc sans eau courante, un évier sans eau courante, un énorme bac avec de l'eau dans lequel on doit puiser pour "tirer la chasse" et pour se "laver les mains". Même sous la torture, inutile de dire que je n'irais jamais mettre mes mains dedans. BEARK! Tout ça pour au moins 40 personnes.
La nuit, a 4200m, la température descend à -15 -20.
Le repas fut court tellement le froid était présent. On est allés se coucher dans les conditions décrites ci-dessus. Coucher 21h, lever 5h du matin.

Jour 3
La nuit fut "convenable". OUF!!! Quel plaisir de se réveiller une fois la nuit terminée sans problèmes!
On avait dormi habillés. Donc, il suffit de mettre nos shoes de rando et hop on est prêts pour affronter les geysers a 4900-5000m (point culminant de notre voyage). Sur la route, dans le noir, à -15degres, on croise un autre 4X4 qui a eu une crevaison. Notre chauffeur l'aide pendant que l'on reste "au chaud" dans la bagnole! Pas fou non plus!
Arrivés sur le volcan, on admire les geysers avec le lever du soleil qui vient créer un décor apocalyptique. (je n'ai plus de superlatif, c'est GRANDIOSE!)
On reprend la voiture pour de nombreuses heures avec comme destination la laguna verde qui est à la frontière entre la bolivie, l'argentine et le chili. C'est un peu comme la laguna colorada mais en vert... ;-) C'est LA photo que l'on retrouve dans tous les guides sur la Bolivie, un peu comme le machu picchu au Perou.
Le chemin du retour vers Uyuni sera long (5-6h)
On ira manger avec les danois avec qui on a sympathisé.
Puis on ira mettre nos fesses dans notre car trois étoiles pendant que ces pauvres étudiants danois iront dans un bus local. Ils nous ont raconté que pour eux un bus "chauffé" était un bus où toutes les fenêtres pouvaient être fermées!
Voilà après 10-11h de route, nous voilà dans notre hôtel a La Paz en train de vous écrire un message et surtout d'attendre la clé de notre chambre pour se laver après trois nuits et deux jours passés dans les mêmes vêtements!

D'abord une douche et puis je poste les photos.
Au programme de la journée, photos, douche, lessive, programme des prochains jours...

3-daagse trektocht rondom het schone Uyuni

2009-08-19T14:17:00.016+02:00

Ola amigos,

Een beetje verdoofd door de 10u durende bewogen nachtbusrit op niet-geasfalteerde wegen, zijn we vanochtend gestrand in La Paz. Voeg aan die verdoving nog een stevige portie vermoeidheid toe owv de driedaagse trektocht in Uyuni in rudimentaire omstandigheden, dan kan je begrijpen dat wij erg blij zijn om terug voet te zetten in de geciviliseerde wereld van La Paz. ... verwarming, een stevig ontbijt, warm stromend water en internet ... HEERLIJK!!

Onze bus had aan de voorstad een panne gehad waardoor we 20min stilstonden... daarna reed ze aan een slakkentempo La Paz binnen ... Er scheelde kennelijk iets aan de remmen want de bus remde voortdurend op de motor terwijl iedereen ons voorbij raasde.

Diezelfde vreselijke nachtbus hebben we ook genomen om af te zakken naar Uyuni op 15 augustus voor de aanvang van onze trektocht.

We arriveerden op 16/08 in de vroege ochtend in Uyuni.. In Uyyni zelf is er werkelijk NIETS te beleven. De inwoners die er vroeger in de (tin)mijnen werkten, hebben zich vandaag de dag volledig gefocust op het toerisme... Uyuni is louter het vertrekpunt bij uitstek voor tochten naar de zoutvelden en naar de woestijn dat in het meest Zuiderse puntje van Bolivië grenst met Chili en Agentinië... Talloze reisbureau´tjes, triestige hotelletjes en restaurants vangen er de massa toeristen op die er dagelijks toestromen per bus.
Om ons klaar te maken voor het vertek per jeep.. wilden we ons nog even verfrissen. Naast het reisbureau waar wij onze trip vanuit La Paz gereserveerd hadden, lag een verpauperd hotelletje waar men tegen betaling ook gebruik kon maken van de degoutante ´trainspotting´ toiletten en lavabo´s...
In Uyuni was het een stuk kouder dan in La Paz. Mathieu en ik kochten er onmiddellijk 2 dikke Peruviaanse mutsen die echt onmisbaar waren voor de trektocht!

Omstreeks 10u00 vertrokken we per jeep richting de zoutvelden. We deelden de jeep met 4 andere toeristen (met een sympathiek Deens studentenkoppel en 2 Joodse giechelboezemvriendinnen van 31 jaar waarvan eentje afkomstig van Londen en de andere van New York)... verder was er nog de Peruviaanse chauffeur en zijn echtgenote die voor ons kookte en die enkel Spaans konden!
Fijn gezelschap ... Gelukkig want gedurende 3 dagen hebben we constant met elkaar opgetrokken. Ik zat samen met de 2 Joodse meisjes helemaal achteraan in de jeep waar we geregeld tegen het raam of het dak botsten owv de hobbelige wegen...

De kokkin maakte voor het eerst in haar leven kennis met het concept van kosher eten. Ze verstond er niks van... Ze dacht dat de Joodse meisjes een nieuw soort vegetariër waren ... Wanneer we dan zeiden dat het te maken had met hun religie, legde ze uit dat ze geen varkensvlees klaar zou maken ... We hebben haar bij elke maaltijd opnieuw moeten overtuigen dat ze niets moest voorzien voor de Joodse meisjes. Zij hadden hun eigen voeding mee! De kokkin haar ogen puilden echt pas uit wanneer de meisjes op basis van chemische stoffen hun raviolimaaltijd opwarmden... Spectaculair om zien... en de geur van giftig eten stilde ook mijn honger.

Onze eerste halte was aan het treinenkerkhof in het midden van de woestijn. De treinen reden ooit van Bolivië naar Chili... om transport op zee te voorzien. Het zouden de Engelsen zijn die treinen en sporen hebben aangelegd. De treinen zelf zijn van rond 1850, aldus de chauffeur... De verroerste wrakken zijn bijzonder fotogeniek.
Aan onze tweede stopplaats in Colchani kon je artisanale producten kopen zoals asbakken of potjes gemaakt van zout. Er waren ook zoutsculpturen in de vorm van hoekige lama´s en condors te zien ... Niet zo boeiend, maar voor die mensen een manier om te overleven.

Onze lunch gebruikten we op een kaktusseneiland, Isla Incahuasi. Iets ongelooflijk schoon. Temidden van de zoutvlakte verschijnt er dus plots een heuvel waarop 6000 kaktussen groeien. Het plaatje ziet er compleet onnatuurlijk uit.

Aangekomen in San Juan (in de woestijn), overnachtten we in een ZOUTHOTEL. Dat is een gebouw dat volledig opgebouwd is uit zout. Zelfs de bedden, tafels en stoelen... Ik had er voortdurende zoutsmaak in mijn mond.

De volgende ochtend (17 augustus) reden we verder zuidwaards. We passeerden enkele meren met flamingo´s... Prachtige woestijnlandschappen, omgeven met hier en daar een vulkaan op de achtergrond... om dan te kunnen overnachten aan de prachtige Laguno Colorada. Dat is weer zo een raadselachtige natuurverschijnsel. Het meer heeft een rode baksteenachtige kleur en die kleur verandert naargelang de inclinatie van de zon... want dat doet de algen openbloeien waardoor de kleur dan weer groen kan worden. Het kleurenpallet van wit, rood, groen, blauw werd geanimeerd door de duizenden flamingo´s die er mineralen aten.
Onze overnachting was dan weer minder... We sliepen met 6 in een kamer met een raam van enkel glas. Voor het raam hadden we de 7de onbeslapen matras voor het raam afgeblokt... dat alles om ons te beschermen tegen de vreslijke kou! De temperaturen daalden er ´s nachts tot 15 graden onder het vriespunt. Math en ik hielden al onze kleren aan en hadden elk een vleesdeken, 2 slaapzakken en daarop nog eens zeven dekens. We hebben daar goed gelachen... Ik had het te koud om het licht uit te doen en omdat ik het korst bij de deur lag, werd verondersteld dat het mijn taak was. Na het gooien van 3 paar schoenen tegen de schakelaar, was ik er uiteindelijk in geslaagd het licht te doven.

Op 18 augustus, om vijf uur stonden we op om weer verder op pad te gaan. Het was toen nog donker en ijskoud. De mogelijkheid om een warme douche te nemen was er niet aangezien er nog niet eens een douchen was! Stilaan begon iedereen er mottiger en muffer uit te zien... ik ben mij hier al aan het indekken voor de foto´s die ik nog niet gezien heb en die Mathieu nu aan het uploaden is.

We zagen die dag Geysers ... Het was precies de hel dat opdook uit een maanlandschap. Je moest opletten waar je liep want de kolkende, kokende modderputten lagen zowat overal verspreid. Uiteraard gaf dat enorme stoom owv de kou. Het landschap lag er onder een grijze as... heel speciaal om zien! Een beetje verderop was er de mogelijkheid om te gaan baden in een warmwaterbron,... Ook al had ik mijn badkostuum bij, dan nog had ik het niet overwogen om in die hachelijke koude mijn kleren uit te trekken... Niemand van onze groep waagde het, maar er waren tal van toeristen die geen sissi´s waren en die het baden super vonden.
We zakten diezelfde ochtend nog verder per jeep naar het diepste zuiderse punt van Bolivië dat grenst met Chili en Argentinië en we kwamen er op 5000 m hoogte. Ik heb totaal niet afgezien van die hoogte... wel van de wind en de kou. Misschien omdat we ook geen enkele fysieke inspanning deden op die hoogte... We werden tenslotte rondgereden! Op dat diepste Zuiderse punt lag de Laguna Verde... die groen was. Voor een keer waren hier geen flamingo´s te zien. Naar het schijnt omdat het meer toxische stoffen bevatte.

Rond vijf uur ´s avonds arriveerden we in Uyuni waar we enkele uren later terug de nachtbus konden nemen naar La Paz... De trektocht was veel onderweg zijn, maar was een fantastische onvergetelijke belevenis.

Ondertussen (19 augustus) zit ik hier frisjes gewassen met natte haren dit lange bericht af te ronden. Ik ben benieuwd naar de foto´s die Mathieu geplaatst heeft.

Saluti,
Nele

Gelukkige Moederkesdag

2009-08-16T00:49:00.003+02:00

Hello mama,

Hier speciaal een berichtje voor jou...

HAPPY ANTWERPSE MOEDERKESDAG!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Dikke zoen,
Nele

PS: Hier is het nog 15 augustus 2009

Un bon bolo et au dodo...

2009-08-16T00:38:00.003+02:00

Nous sommes a La Paz et nous attendons notre bus de nuit.
Depart 21h et arrivee a 6h du mat.
Pour se donner des forces, on vient de manger un spag bolo...
En esperant que ca nous aide a tomber dans les bras de morphee.
Pour deux bolos, deux salad bar et deux coca light, j'ai paye 8.9euros.
Ce qui est tres cher ici.
J'ai donne 10 pourcent de pourcentage au garcon...
= 0.9euro
Il etait suuuuper heureux et s'est empresse de nous ouvrir la porte en nous presentant un petit bonbon a la menthe...
Si seulement on pouvait rendre les gens tellement heureux avec 0.9euro en Belgique!!!!
See you soon with a lot of pictures!

Out of office...

2009-08-15T17:47:00.004+02:00

Hello les amis,
Pendant les trois prochains jours on ne va pas pouvoir être online... Arghhh...
Donc, vous devrez attendre le soir du 19 (le matin pour nous) pour avoir de nos nouvelles.
Il est possible qu'on poste encore un message ce soir à notre arrivée à La Paz...
A bientôt avec des centaines de photos... ;-)
Mat.

Titicaca - Coucher de soleil CLAP Deuxième!

2009-08-15T01:59:00.000+02:00

"Farniente"

2009-08-15T01:27:00.002+02:00

Hello,

La nuit n'a pas été top. Saleté d'altitude qui vient encore nous embêter.
Cette nuit c'était mon tour.

A cause de ça, je n'ai pas eu le courage de me lever ce matin pour aller voir l'Isla del Sol.

On avait une deuxième chance à 13h30 mais j'ai préféré ne pas y aller car c'était quand-même une expédition de 5h30 et je me sentais pas en grande forme.

Donc pendant que Nele lisait, bronzait, etc. Moi j'ai regardé la tv, fait une sieste, surfé.
Un reportage "National Geographic" en Italien sur le Boa Constrictor et le Python Royal.
Quelques match de tennis du tournoi messieurs de Montreal.
Argh, ils n'ont pas montré le match de Kim.
J'ai aussi regardé du golf... Pffffffffff, comme c'est chiant!!!

Puis, je suis quand-même sorti pour prendre des photos du coucher de soleil.

Demain, on prend le bus (3h30) pour La Paz où on va prendre un bus de nuit. On a choisi la version la plus "luxueuse": Souper à bord, toilettes à bord, support pour les pieds, chauffés.

Après cette nuit, un 4X4 va nous prendre avec 4 autres personnes normalement pour visiter les classiques de Bolivie: Salar d'Uyuni, Lagunas multicolores, Flamands roses dans des lacs, etc.
C'est un circuit de 3 jours /2 nuits. Fini les tentes, mais bonjour les dortoirs.

Comme Nele en parle dans son message, comme on en a un peu marre de l'altitude, après ce circuit on devrait redescendre à Arequipa. +- 2000m je pense. Et pas repasser par Cuzco comme initialement prévu.

On est à la moitié de notre voyage. Quasi tout est génial. On voit vraiment de superbes choses. Le seul point négatif étant l'altitude qui est parfois difficile à supporter.
Dans mon cas, ça se symbolise par une sorte de gueule de bois.

Voilà.

A bientôt.

Mat.

Op wereldreis op je 64ste!!

2009-08-14T16:47:00.013+02:00

Ola Amigos,

Aangezien Math zich vanmorgen verre van goed voelde, ben ik in mijn eentje gaan ontbijten... Na een kort overleg met de ober opdat Mathieu toch zou kunnen ontbijten op een ander tijdstip, sprak een oud vrouwtje mij aan die de conversatie meevolgde... Ze vroeg me of mijn echtgenoot er erg aan toe was, omdat zijzelf toen ze enkele maanden terug in Equador verbleef, een week in het ziekenhuis heeft doorgebracht owv de hoogteziekte... Maar ik stelde haar gerust dat het lang niet zo ernstig is, wat overgeven en weer dat rottige katergevoel ... lastig maar handelbaar!

Ze vertelde me dat ze alleen reisde en ik stelde voor om bij haar aan tafel aan te schuiven. Ze vond dat een goed idee. De Britse dame was 64 jaar oud, maar ze zag er wel 100 uit!! ... Haar eten kon ze nauwelijks in haar mond houden bij het kouwen, maar geboeid door wat ze te vertellen had, bleef ik ongestoord luisteren. Haar luide manier van spreken, haar gerimpeld slap velleke, vettige brilglazen en onverzorgde tanden maakten haar verhalen nog spectaculairder, haast ongeloofwaardig.

Ze vertelde dat ze op mijn huidige leeftijd (31, tja bijna 32!!) 500 Britse Pond erfde van haar grootmoeder. In die tijd was dat een grote som geld. Het geld gebruikte ze om naar Australië te trekken over land via Europa en Azië... In Australië, werd haar een job als leerkracht Engels aangeboden. Er was toen in die tijd, volgens haar, een tekort aan leerkrachten in Australië en ze kon toen met het loon dat haar werd aangeboden meer sparen dan wat ze zou kunnen verdienen in UK. Ze deed haar job graag en reisde veel om en rond Australië... Tot ze met pensioen ging.
Dan trok ze naar Uganda om er vrijwilligerswerk te doen.. Ze gaf er les in een schooltje met 100 kinderen per klas, zonder electriciteit of andere nutsvoorzieningen. Dat hield ze vijf jaar lang vol en op geregelde tijdstippen vloog ze terug naar Australië om haar gezondheid op peil te houden... Ze kreeg malaria etc. en ze zei dat haar gezondheid er erg onder leed ... Ze vertelde dat ze spijt had dat ze de stap om naar Afrika te gaan, niet eerder in haar leven had gezet.

Sinds maart 2009 bevindt ze zich in Zuid-Amderika. Haar Spaans is nu volledig opgepoetst want ze had ongeveer 40 jaar geleden een cursus gevolgd... Ik moest lachen toen ze dat zei! Nu droomt ze zelfs in het Spaans. Op haar eentje reist ze het hele continent af... Ze startte haar reis in Buonos Aires... In een heel rustig tempo reist ze (een ander tempo is niet mogelijk denk ik). Zo verbleef ze bijvoorbeeld 3 maanden in Peru omdat haar reisvisum voor Peru na 3 maanden verstreek...

Een toerist die Peru uit haar broekzak kent, kwam vandaag wel efkes van pas. Met al dat hoogteziektegedoe, zou ik graag eens willen afzakken naar de kust. Ik ben die hoogte letterlijk kotsbeu. Er zijn 2 opties om onze reisroute voort te zetten, na onze trek aan het Zoutmeer van Uyuni...

Ofwel keren we op 19/08 terug naar het Titicaca meer, maar dan aan de kant van Peru (nu zijn we aan de kant van Bolivië) en reizen we zo verder naar Cusco om nog de Heilige Vallei te bezoeken die we hebben overgeslaan owv tijdsgebrek. Dat was ons origineel plan zonder rekening te houden met de hoogte's (3600-4000m)...

Ofwel gaan we op 19/08 van La Paz naar Arequipa, in het Zuiden van Peru, niet ver van de zee en dus de aangenamere hoogte opzoeken (2000-2500m)... Arequipa is een aantrekkelijke stadje met vlakbij de Canyons van Colca waar condors rondvliegen... Iets wat ik heel graag eens wil gezien hebben. Het nadeel van deze tweede optie is dat we ellelange busreizen moeten afleggen... 5 uur van La Paz naar Puno en dan nog eens 7 uur van Puno naar Arequipa... Ook geen ideaal scenario. Maar momenteel heb ik het er voorover... en de 64jarige wereldreizigster was het volledig eens met me.

We zijn Isla del Sol niet gaan bezoeken omdat we de boottocht van vanmorgen niet haalden. Vanmiddag hadden opnieuw een kans om af te varen naar Isla del Sol, maar aangezien Mathieu zich nog te slapjes voelde, besloten we hier te blijven. (De boottocht is trouwens twee uur enkel en dat maakte dat we nog maar anderhalf uur op dat eiland konden doorbrengen.. veel moeite voor wat?)
Dus uiteindelijk is er geen Isla del Sol op ons reisprogramma. Ik heb mijn dag doorgebracht met lezen, een beetje zonnen met factor 30 (in een short voor het eerst! Niet dat er nu iets van te zien is...), surfen op het net en Cocathee slurpen (is naar 't schijnt goed tegen hoogteziekte) ...
Met z'n tweeën hebben we op National Geographic naar een programma over slangen gekeken... freaky!! ´s Avonds heeft Mathieu weer opnieuw de zonsondergang vastgelegd met zijn telelens!

Het is toch zalig hier.

Muchos groetjos,

Nele

Titicaca 5

2009-08-14T01:33:00.000+02:00

Titicaca 4

2009-08-14T01:16:00.000+02:00

Titicaca 3

2009-08-14T01:11:00.000+02:00

Titicaca 2

2009-08-14T01:07:00.000+02:00

Titicaca 1

2009-08-14T00:53:00.001+02:00

Copacabana 'Getuigenis van autozegening'

2009-08-14T00:43:00.010+02:00

Ola Amigos,

Een bus pikte ons vanmorgen om 8u op aan ons hotel in La Paz.

De bijna 4u durende rit naar Copacabana, gaf ons ruim de mogelijkheid om de rand van de stad van La Paz te ontdekken en de stoffige weg naar het Titicaca meer ... De huizen langs de weg zijn in een triestige staat ... er lopen overal loslopende honden rond en we zagen kinderen rennen vlak langs de baan naar hun schooltje toe! Levensgevaarlijk, zo naast de weg ... Aan een rood licht, zagen we een man die zijn reclamepanelen aan het uitstallen was van zijn funerarium... Ik kan u verzekeren dat daar niemand zijn gestorven naaste wil achterlaten, al was het maar voor enkele uren...

Het is vast niet makkelijk, buschauffeur zijn in Bolivië, wil je levens sparen! De bus heeft een keertje alle remmen dichtgegooid opdat een hond nog net kon ontwijken ... De bus heeft ook verschillende soorten claxons... Een vriendelijk kort geluidje om tegenliggers te verwittigen vlak voor een haarspeldbocht of de agressieve PAAAAAPklank om mensen te doen oprotten... Het scheen goed te werken! Math en ik hadden een discussie ´heeft die chauffeur werkelijk verschillende claxonklanken of kan hij zijn ene claxon goed bespelen... ik dacht het laatste, maar Math kan heel misschien toch gelijk hebben!

Aangezien La Paz in een vallei ligt en het meer hoger ligt dan La Paz, was ik weer even nerveus van wat mij te wachten stond... De slingerige wegen en de idee zolang in een bus door te brengen, was toch even een beproeving voor me... ´k Was erg blij dat we af en toe uit de bus konden. In onze gids staat dat de arme mensen hoger wonen dan de rijken owv de hoogte... Ik zou ook wel weten waar wonen, moest ik een Boliviaan zijn en de middelen hebben!

We hielden halt aan een benzinestation, waar de eigenaar voor eventjes gouden zaken deed met de hoop toeristen die er binnenviel en consumeerde...

De bus hield voor een tweede keer halte om een overzetboot te nemen voor een afstand van 900m. 3 kwartier later, op een slingerig baantje belandden we in Copacabana.

In de vroege namiddag beklommen we een heuvel in Copacabana dat een soort van bedevaartsoord blijkt te zijn... In de eerste week van augustus vonden hier religieuze feesten plaats, wat van het steile hobbelige pad een vuinisbelt maakte. Flessen bier, slingers, confetti, frieten en zelfs strontgeur was hier waar te nemen... Ze kennen hier iets van feesten!

Eens boven aan de top van de heuvel, stonden tal van kruisen... Op de sokkels van die kruisen tekenden de mensen met was huisjes en auto´s .. vuurwerk werd ook van tijd tot tijd afgestoken. In een lange rij stonden de mensen aan te schuiven om via een laddertje de beeltenis van Maria aan te raken... Ik denk dat ze hier mirakels verwachten!

In het dorpje zelf, vlak voor de kerk stonden geparkeerde auto´s ... De mensen feestten rond hun wagen en lieten het zegenen door een priester. Velen doopten hun wagen of busje met alcohol. Aan de talrijke kraampjes, kon je confetti of slingers kopen... Zou dit ook een van de neveneffecten van de hoogteziekte zijn??????

Muchos Groetjos
Nele

Pekin express...

2009-08-13T23:42:00.008+02:00

Hello,
Aujourd'hui nous étions sur les pas de l'unique épisode de Pékin Express que l'on ait vu à la tv.
celui où ils allaient de la La Paz au lac Titicaca. Eux, ils devaient faire du stop, nous on a réservé un bus touristique. Pas fou non plus!

NB: C'est cet épisode qui a titillé notre envie d'aller en Amérique du sud.

La route de 3h30 est impressionnante. On passe par des quartiers trèèès pauvres. La poussière s'envole à chaque passage voiture. Au milieu de nulle part, une stations essence, on y fait le plein.
Puis on repart, et très vite LE lac nous montre ses eaux bleeuuuues...
C'est magnifique.
Finalement on arrive à un petit bled où le car monte sur un bac qui va le faire traverser un bras du lac et nous on prend un petit bateau qui coûte 1,7 bolivianos. => 0,17 euros. Ca va, on n'est pas ruinés.

On repart en bus pour 40 minutes pour arriver à Copacabana. Ce bled se remet difficilement des "célèbres" fêtes du début du mois d'août. Des détritus jonchent les rues, la plage, etc.

Nous avons fait une petite escalade de LA colline locale.
A mon avis 200 mètres de dénivelé pour profiter d'une magnifique vue de nos environs.
Plein de locaux y grimpent. Une sorte de pèlerinage durant lequel ils dessinent leur maison ou leur voiture à la cire de bougie sur de grosses pierres. Hum hum, étrange......
Je n'ai jamais vu autant de détritus en un seul endroit.
Mais la vue en valait la peine.

Ensuite nous sommes repassés par l'église du village où il y avait énormément de bénédictions... De quoi me direz-vous?
Et bien, des voitures, des camions, des bus, etc.
Les gens aspergent leur véhicule de confettis, alcool, fleurs, etc. Après qu'un "prêtre" soit passé avec son goupillon.
C'est vrééément étrange!

Ensuite, on est allés acheter nos billets de bateau pour aller visiter l'Isla del Sol. LA plus grande attraction du coin: notre activité de demain.

Nous voilà de retour dans notre oasis de luxe et de propreté où nous attendons le coucher de soleil et notre souper.
Nous allons manger avec un couple de français qu'on a rencontré dans le bus.

Ici, les repas ne coûtent quasi rien.
Le midi on mange à deux pour 6 euros boissons comprises.
Le plat le plus cher à la carte est à 54 Bolivianos => 5,4 euros.
Dans un des meilleurs hôtels du bled.
C'est tout dire!
On mange dans l'hôtel où la nourriture est excellente car on n'est pas très convaincu par la nourriture à l'extérieur.

Voilà.

A bientôt.

NB: on se demande si Rudy n'a pas chopé la grippe, lui qui laissait tellement de commentaires au début.

Mat.

La Paz Photos 4

2009-08-12T22:13:00.000+02:00

La Paz -> Titicaca

2009-08-12T21:48:00.005+02:00

Hello,

Aujourd'hui on s'est baladés dans La Paz.
Conclusion, ça moooonte!!! Ca descend! Ca remonte! Pfff, c'est fatiguant!
Rien de vraiment exceptionnel ici si ce n'est la situation géographique. Le coeur de la ville est au creux de la cuvette et plus on monte plus les quartiers sont pauvres.

On est montés assez haut pour pouvoir avoir une vue panoramique.
C'est quand-même impressionnant.
cf photos...

Il y a un trafic énôôôrme ici... les réductions d'émissions de CO2.... Ils s'en foutent ici.
Ils roulent tous dans des vieux tacots et donc des gaz on en respire.

Faut savoir que nous on est souvent essoufflés et qu'eux dans les montées avec les vieux tacots ils en rejettent des gaz d'échappement.
=> Pas facile pour la respiration!

Ce matin, on a booké nos prochains jours.
Demain matin, on part en bus pour deux nuits à Copacabana au bord du lac Titicaca.
Au programme, visite de l'île du soleil.

Ensuite, on revient à La Paz pour prendre un bus de nuit qui va nous amener à Uyuni où un 4X4 nous emmènera avec maximum 4 autres personnes pour trois jours dans le désert de sel, les lagunas multicolores et autres splendeurs de cette région.
A la fin de ces trois jours, on reprend un bus de nuit pour La Paz où on profitera d'un bon lit et d'une bonne douche chaude bien méritée...
=> 2 nuits en car (semi-couchette) et 2 nuits en dortoirs de maximum 6. Non chauffés et pas d'eau chaude. Arghhhhhh... Pas le club med tout ça!!!

C'est pourquoi on s'est lâchés. On reste à Copacabana dans un super hôtel. Même chaine que celui dans lequel on est maintenant. Idem pour notre retour à La Paz.

NB: Le copacabana dont on parle, ce n'est pas celui du Brésil et pas non plus celui de la chanson "at the copa-copacabana".

Voilà.

Demain, on vous écrira de notre chambre avec vue sur le lac Titicaca!

Mat.

Reisplanning: La Paz - Copacabana - Salar d´ Uyuni - La Paz

2009-08-12T21:45:00.008+02:00

Ola amigos,

Voor het eerst sinds ons vertrek, hebben we zonder alarmklok kunnen ontwaken... Een zaligheid! We haalden 8u ´s morgens, wat ook niet overdreven is.

We hadden gisteren al lopen nadenken over de mogelijke reisroutes van de komende dagen, maar vanochtend moest dat dus concreet vorm krijgen aangezien we hier in La Paz nog maar 1 nacht gereserveerd hadden... en zoveel is hier nu ook weer niet te doen!!

In een uurtje, na het ontbijt, was alles geregeld. We hebben het ons makkelijk gemaakt... Aan de ingang van ons hotel bevinden zich twee boekingskantoren. Het ene zorgt voor reservaties van excursies vanuit La Paz, het andere kantoor zorgt voor hotelreservaties in Copacabana (van dezelfde hoteluitbater). Grappig is dat we continu van het ene naar het andere moesten lopen, omdat de ene reservatie afhing van de andere...

So what´s the plan voor de volgende 6 dagen....

* Op 13/08 en 14/08 overnachten we in Copacabana, een stadje aan het Titicaca meer (niet te verwarren met Copacabana in Brazilië). Aangezien het hotel waar wij nu verblijven ons bevalt, hebben we geen risico´s genomen en gereserveerd bij dezelfde hoteleigenaar. Het ziet er leuk uit op foto.. kamers met zicht op het meer!
Morgen dus, nemen we een bus (3uur durende rit) naar Copacabana en wellicht zullen we van daaruit een boottocht plannen naar het eiland Isla del Sol.

* Op 15/08 vetrekken we van Copacabana naar La Paz om dan diezelfde avond nog een nachtbus te nemen naar het Salar d´Uyuni. Dat is het opgedroogde zoutmeer waarover ik het eerder had... Om en rond dit meer zullen we een georganiseerd circuit doen met in het totaal 6 personen... Ik hoop dat de groep zal meevallen zoals met onze vorige trek. Dit keer zullen we niet veel moeten stappen. In een jeep worden we rondgebracht gedurende 3 dagen naar allerlei dorpjes en speciale natuurbezienswaardigheden ... met twee nachten in primitieve hotels (zonder verwarming).. De beelden van die tochten zijn prachtig... you will see!!

* In de nacht van 18/08 zullen we in een bus zitten met bestemming La Paz...

* Op 19/08 checken we opnieuw in in La Paz in hetzelfde hotel...

Voila, voila

´k Ben blij dat ik ook eens een praktisch overzichtje van onze reisbestemming heb kunnen posten op deze blog ... Normaal is dat eerder iets voor Mathieu.

Nuchos groetjos
Nele

La Paz - Photos 3

2009-08-12T21:37:00.000+02:00

La Paz Photos 2

2009-08-12T21:33:00.001+02:00

La Paz - Photos 1

2009-08-12T21:29:00.000+02:00

La Paz - Quelques photos

2009-08-12T02:50:00.000+02:00

Les foetus de Lama séchés, c'est mega tendance à La Paz.
C'est assez déconcertant!
Et complètement dégueu!

Il paraît que ça porte bonheur.

Chez nous, on dit que marcher dans une merde ça porte bonheur, mais de là à vendre des merdes séchées, il y a un pas!!!

Le Time Square local.

Cuzco -> La Paz

2009-08-12T02:31:00.000+02:00

L'avion qui nous amène à La Paz

Deux petits pipis qui vont former le Lac Titicaca...

Taille des photos....

2009-08-11T20:17:00.002+02:00

N'oubliez pas qu'en cliquant sur les photos vous pouvez les voir en tres grand...

Luieren in La Paz

2009-08-11T20:00:00.005+02:00

Ola Amigos,

We zijn vanmorgen in La Paz aangekomen.

De taxichauffeur, die reeds op voorhand reserveerd was via het hotel kwam ons met 45min vertraging oppikken aan de luchthaven.

Op de autostrade richting het centrum van de stad, stopte hij plots zijn wagen op de pechstrook. Hij stapte uit terwijl de auto´s langs de man voorbij raasden. Hij wachtte zijn moment af om de autostrade over te steken ... liep snel naar de middenvangrail en daar stond een andere taxichauffeur die net hetzelfde levensgevaarlijke manoeuvre uitgevoerd had, hem op te wachten. Ze discuteerden even en onze chauffeur overhandigde hem iets ... Daarna stak hij terug de autostrade over om terug in de taxi te stappen waarin wij verstomd het hele gebeuren toeschouwden.

La Paz ligt in een vallei die uitkijkt op de besneeuwde Illimani van maar liefst 6 402m hoog! Ons hotel is prima gelegen in het toeristisch centrum van de stad. Het is hier op het eerste zicht gezellig... Ons hotel is goed uitgerust (internet, chauffage, laundry service en een beloftevol restaurant volgens Lonely Planet).

Vandaag gaan we niet veel uitsteken. Hooguit wat kuieren in het centrum en een knoop doorhakken voor de planning van de komende dagen.
Er zijn twee opties. Ofwel eerst een excursie naar Copacabana aan het Titicaca meer ofwel eerst een excursie naar het Salar d´Uyuni (een opgedroogde zee die grenst met Chili). We struggelen over de volgorde omdat een bezoek aan dat Zoutmeer best wel vermoeiend zou kunnen zijn. Alleen al de rit ernaar toe (een nachtbus) en de overnachtingen in de crapy hotelletjes moeten we er met plezier bij nemen.

We gaan nu iets eten!

Muchos groetjos,
Nele

Dédicace

2009-08-11T19:47:00.000+02:00

Mais qu'il est mignon le petit n'Hamster...
c'est sur que comme ça il risque pas de tourner dans sa roue... ;-)
Il paraît que même les intestins sont mangés.

La Paz - Farniente

2009-08-11T19:27:00.004+02:00

Nous voilà arrivés à La Paz.
Le ciel est bleu bleu bleu!!!
Il fait chaud.
Je dois me mettre à l'ombre.
On est ici dans la cour intérieure de notre hôtel de luxe.
Ce n'est que 60$ mais ici, c'est une fortune. Donc on se fait plaisir!!! ;-)
En fait La Paz n'est "que" à 3600m. C'est son aéroport qui est à 4200m. Pour l'instant, l'altitude ne nous pose de problème. On arrive même à monter les escaliers assez rapidement.
Après le vol super zigzagant pour arriver à cusco, j'étais pas hyper rassuré à l'idée d'arriver à La Paz. La portance doit être moins grande à 4200, non?
Mais l'avion et le vol étaient SUPER... ouf!

Ici, les gens ont l'air plus sereins qu'au Pérou. Même si notre taxi n'arrêtait pas de klaxonner sur tout ce qui osait essayer de lui barrer la route.

Au programme de la journée:
Les lessives, ça c'est fait. 5,6 kilos. On les reçoit ce soir lavé repassé pour 1euro le kilo.
Glander, ça c'est en cours... ;-)
Manger, on y travaille...

Mais surtout planifier le reste de notre voyage car, même si on a les grandes lignes, rien n'est réservé.
L'idée de repartir tout de suite dans le circuit "Salar d'Uyuni" où les logements sont rudimentaires, nous rebute un peu.
Donc on pense peut-être passer faire un tour par le lac Titicaca, qu'on a survolé. waaaaah!!!
Puis seulement repartir dormir dans des logements frigorifiques sans eau chaude du salar d'uyuni et sud lipez. On ne parle "que" de deux nuits mais quand-même.

Donc, vous l'aurez compris, aujourd'hui, c'est le repos des guerriers.

A bientôt.

Mat.

Machu Picchu 2

2009-08-11T05:47:00.001+02:00

On vous avait bien dit qu'on était "Big in Peru"... ;-)

Machu Picchu 1

2009-08-11T05:44:00.000+02:00

Le trek du Lares 6

2009-08-11T05:39:00.000+02:00

Le trek du Lares 5

2009-08-11T05:36:00.001+02:00

Le pire c'est qu'on dormait vraiment comme ca!!!
La premiere nuit, j'ai dormi avec un bonnet!!!
;-)

Le trek du Lares 4

2009-08-11T05:34:00.000+02:00

Le trek du Lares 3

2009-08-11T05:31:00.000+02:00

Le trek du Lares 2

2009-08-11T05:28:00.000+02:00

Le trek du Lares 1

2009-08-11T05:22:00.000+02:00

Machu Picchu

2009-08-10T20:19:00.006+02:00

Ola amigos,

We hebben zojuist Machu Picchu bezocht... Dat bezoeken van de site is een evenement op zich.

Vanmorgen, 4:40 hadden we afspraak in de lobby van ons hotel met de groepsleden van onze trek om met z'n allen Machu Picchu te bestijgen.

Om 4u45 stonden we al gezellig aan te schuiven in het donker om de bus te nemen vanuit Aguas Caliente naar Machu Picchu. En we waren niet alleen! Honderden toeristen stonden voor ons aan te schuiven... echt crazy!!! Dat wachten was eigenlijk nog plezant, aangezien iedereen in dezelfde zenuwachtige welgemutste bui was (een beetje zoals het gevoel op schoolreis te vertrekken).

De site opende om 6u. De bus kwam, zoals voorzien, aan om 5u30. Zeer opgefokt drumde iedereen zich op de bus om dan boven aan de ingang van Machu Picchu weer aan te schuiven. Om 6:05u zetten we voor het eerst grond aan de site Machu Picchu, maar onmiddellijk doorkruisten we gehaast als gekken naar de andere kant van de site om daar opnieuw aan te schuiven voor een ticket voor de beklimming van Waynapicchu (Dit is gigantische berg dat een panoramisch zicht geeft op de site).

Zonder echt te weten of we er wel voor te vinden waren, stonden we dus weer in een rij aan te schuiven. Het zag er even naar uit dat we niet bij de happy fews hoorde, aangezien Waynapicchu maar max door 400p per dag beklommen mag worden (200p om 7u en 200p nog eens om 10u en that's it). Maar Walter, onze gids had zo zijn connecties en kon tickets bemachtigen om vanaf 10u de begeerde berg te bestijgen...
We waren opgelucht!

Met een gerust hart, slenterden we doorheen de site die we met al dat ge-ren niet eens hebben kunnen zien. Machu Picchu is echt adembenemend mooi is. Mathieu en ik hebben massa's foto's genomen. Het plaatje van dit wereldwonder klopt perfect; Niet alleen is de site an sich opmerkelijk, maar nog meer spreekt de magisch ligging tot de verbeelding. Je zal zien, als we de kans hebben beelden up te loaden, dat mijn bewondering gegrond is. Bizar is het weer dat er voortdurend omslaat... dikke mistwolken verdwijnen in een dun mistgordijn, dan is het weer zonnig en dan weer stonden we foto's te nemen in de gutstende regen ...

In afwachting van de bestijging van de Waynapicchu, gidste Walter ons doorheen de belangrijkste vondsten. Hij is geen geweldige gids... op vragen die we stelden, vertelde hij gewoon wat anders ipv bijvoorbeeld toe te geven dat er niks vanaf wist.. maar zijn bewondering voor de Inca's heeft hij wel met enthousiasme weten over te brengen.

In de site zelf hadden we ook al panoramische zichten kunnen ontdekken, en hoe langer hoe meer zakte Mathieu's enthousiasme om Waynapicchu te bestijgen. Het is een niet te onderschatten beklimming van 2u.. mensen met hoogtevrees moeten zich hier niet aan wagen. Uiteindelijk beslisten we om op de site zelf te blijven en de beklimming te laten vallen. Dus ja, al dat aangeschuif was dus voor niks.

We zijn 6u op Machu Picchu gebleven. Dat lijkt enorm lang, maar de tijd vloog voorbij.

Vanavond zakken we terug af naar Cusco om dan morgenochtend een vlucht te nemen naar La Paz, hoofdstad van Bolivie. Ik ben na mijn nare ervaring van onze trek op 4300 m hoogte toch bang om naar La Paz te gaan (de stad ligt 4000m). Walter, de gids stelde mij gerust dat ik nu wel getraind zou moeten zijn om La Paz zonder problemen te bezoeken. Ik hoop dat hij gelijk heeft.

Muchos groetjos
Nele

Lares + Machu Picchu

2009-08-10T20:07:00.009+02:00

(Clavier QWERTY... sorry...)

Hello les amis,
J'ai maintenant un peu plus de temps pour raconter nos peripeties...
Nous sommes toujours a aguas caliente. Notre train pour Cuzco part dans 4 heures.

Revenons quelques 80 heures en arriere.

Notre trek a commence par quelques heures en minibus pour aller se tremper dans une source d'eau chaude.
La, nous avons eu l'occasion de rencontrer nos compagnons d'aventure.
Un newyorkais (27 ans), une californienne (27 ans), une canadienne (?? mais a un fils de 28 ans) et un espagnol (30aine?).
+ un guide, un cuistot, un horseman et son assistant
+ 7 chevaux ( quoi vous croyez pas qu'on va porter nos sacs, tente, sac de couchage!!! ;-) )

Sans rentrer dans les details du programme vu que je l avais fait la veille du depart.
Les balades etaient geniales.
Tantot treees ensoleillees. Tantot tres froides...
Donc on a souvent alterne ecran total et coupe-vent.

Je mentirais si je vous disais qu'on a trouve une nouvelle vocation pour les nuits en tente.
Une tente, ce n'est pas grand, pas tres chaud, il n'y a pas de douche ou de toilettes!!!
Les toilettes, c'est un trou dans la terre avec quelques baches autour pour l'intimite.
Question intimite, c'est quand meme moyen vu qu'on doit aller la-bas avec du PQ a la main... pas discret!!! ;-)

Durant ces 3 jours de marche, on a croise bcp de lamas, de petits peruviens a qui on donnait quelques biscuits en echange d'un "gracias" et d'un sourire, des chiens errants, des moutons, mais quasi pas d'autres trekkers.
A vrai dire on a vu moins de 20 touristes en durant ces 3 jours de marche.
On n'a jamais eu le sentiment d'etre des voyeurs vis a vis de l'extreme pauvrete de ces gens qu'on croisait (petits peruviens qui demandent a manger et leurs parents).

Comme deja dit hier, les paysages sont MAGNIFIQUES. et leur immensite n'etait rien que pour nous.

Le soir on avait une "dining tent" ou on se reunissait a 7 pour deguster ce que le cuistot preparait. Entree, plat, dessert midi et soir.
c'etait souvent tres bon mais l'altitude diminue l'appetit donc pas bcp mange et ca diminue les risques d'utiliser la "toilet tent"!!! ;-)
En plus dans cette "dining tent" il faisait glacial le soir.
On mettait tous nos vetements, bonnet, gants, deux paires de chaussettes.
(incroyable quand on sait que le matin on se tartinait d'ecran total.)

Bref, le prix a payer pour ces magnifiques choses qu'on a vues auront ete:
- des soirees tres froides mais la sympathie de nos co-trekkers compensait...
- des nuits froides a l'exterieur mais pas trop a l'interieur de la tente vu qu'on avait bcp de couches
nb: quand on s'est couche la deuxieme nuit (20h30), une couche de glace couvrait la tente et il y avait de la neige au pied de la tente. Ben oui, il y avait eu 2 heures de pluie!
- pas mal d'efforts physiques pour combattre l'altitude.
- Parfois ralentir le groupe (cf boulets #1 et 2)
- Ne pas se laver pendant 3 jours
- Enfiler son "pyjama" au dessus de ses vetements de trek tellement il fait froid et retirer la couche "pyjama" avant de repartir en rando le lendemain matin...
- se brosser les dents en 5 secondes maximum a cause du froid.
- puer des le deuxieme jour... ;-)

Voila un resume tres desordonne (et certainement bourre de fautes) de nos trois derniers jours.

Aujourd'hui on a visite ZE Machu Picchu.
On s'est leves a 4 heures du matin pour etre dans les 400 premiers (et seuls autorises) a pouvoir grimper sur une montagne surplombant le site.

On est arrives sur le site et des l'entree passe, on a sprinte (litteralement) pour decrocher le fameux ticket pour Wayna Picchu...
On est arrives treeees tard mais notre guide nous a fait un signe pour qu'on sorte de la fameuse file... Grace a ses contacts il avait "trouve" 5 tickets pour nous.
Il etait alors temps de suivre ses explications.
Le barbare que je suis passait plus de temps a prendre des photos qu'a ecouter le discours du pauvre guide... ;-)
Le plan etait de suivre ses explications et puis de grimper les + de 1000 marches du Wayna Picchu.
Nele et moi avons ete decourages par cet exercice vers 10h quand la pluie et la brume ont pointe le bout de leur nez. Les trois autres doivent encore y etre pour l'instant.
A la place nous avons flane dans le site quand le soleil est revenu.
Il n'y a pas de mots (mais des centaines de photos) pour decrire Machu Picchu.
C'est splendide, c'est enorme, ...
On s'est allonges plusieurs dizaines de minutes a regarder ce qui nous entourait.
Bref, je ne peux que vous conseiller d'y aller mais faut zapper le guide... il m'a saoule!!! ;-)

Voila, la premiere partie peruvienne de notre voyage touche a sa fin. Ce soir on rentre sur Cusco et demain matin on s'envole pour La Paz non sans quelques apprehensions vis-a-vis de l'altitude.
Mais on essaye de se rassurer en se disant que les nombreuses heures passees au dessus de 4000m auront ete un bon entrainement.

Ce soir, on va enfin pouvoir voir nos centainessss de photos sur un ecran de pc et en poster des dizainesss sur le blog.

Voila.
Merci de nous lire.
Merci de laisser des commentaires.
On se promet tous les jous d'essayer de reagir a vos commentaires mais le temps sur le net manque.

A plus.

¡Mat!

Trek after 3 days

2009-08-10T01:45:00.004+02:00

Ola amigos,

Hier een mini berichtje vanuit Agua Caliente (geen idee of ik dat juist schrijf). Dit stadje ligt aan de voet van Machu Picchu. De bedoeling is dat we morgenvroeg rond 6u op de site geraken.
We hebben er nu een tocht van 3 dagen in de bergen opzitten...
Het is allemaal prima verlopen, behalve mijn laatste nacht. Ik had wat last van de hoogte ... Ik heb geen zin om dat hier te beschrijven maar het is best vergelijkbaar met een stevige kater...
Voila ik ga jullie laten...
We gaan met de groep van de trek iets eten.

muchos groetjos,
Nele

Aguas Caliente

2009-08-10T01:38:00.003+02:00

Hello les amis,
Si vous lisez ce message, c est qu on a survecu a notre trek....
Assez fiers de notre performance.
Un passage a 4500m et une nuit a 4250...
Moi je me rappelerai du passage a 4500... En effet, vers la fin, le "boulet #1" (moi) ne parvenait pas a faire plus de 10 pas de 15 cm sans faire une pause... quelle horreur mais quelle bonheur quand c est fini...
Le boulet #2 (Nele), va se rappeler de LA nuit a 4250m. elle nous a pris une petite envie de tester la resistance de son corps et a fait quelques gerbouilles durant la nuit et est partie a jeun le lendemain matin pour 3 heures de trek. (ce matin).

Bref, apres quelques medocs tout s est bien termine. et on a reussi a finir ce trek.

Vous aurez bien plus de details et de photos demain soir car on doit aller manger avec le groupe.

Bref, ce trek etait un defi pour nous. ca s est bien passe parfois dans la douleur.
mais quels paysages!!!!!!

On a passe les 99 pourcent du trek a 7 dans des paysages dignes de lord of the rings.

Pour l instant on est a aguas calientes.
Demain debout a 4h pour aller voir LE machu picchu...

A demain pour les photos.

Mat

Een vierdaagse trektocht naar Machu Picchu

2009-08-07T00:38:00.006+02:00

Ola amigos,

Vanmorgen waren we weer om vijf uur wakker. We hadden er een lange nacht opzitten omdat de hoogte ons in de avond geveld heeft. Met een zware vermoeidheid, hoofdpijn (niks ernstigs, maar toch te lastig om in volle actie op verkenning te gaan), kropen we vroeg onder de wol. Maar vanmorgen was dus alles anders....
rise and shine in volle glorie!!!! Uit het raam van onze B&B hadden we een prachtig zicht op de stad met een heel mooi, warm scheers licht (zie afbeeldingen).

Om tien uur hadden we afspraak voor een briefing in het agentschap waar we onze vierdaagse trektocht hadden gereserveerd. We zullen met een groepje van vijf zijn; een Canadese, een NY'ky en een Californiaanse ... Heb al kunnen opmerken dat de NY'ky de grootste babbelkous is! De Canadese dame, ik schat rond de 40 lijkt mij wat rustiger, maar ze is volgens mij de grootste freak wat trektochten betreft (ze kwam de dag ervoor net terug van een veel zwaardere tocht) en het meisje van California met haar Pochahontaslook, leek mij wat slapjes op het eerste zicht. Ik kan mij niet zo goed voorstellen dat ze te vinden is voor een fikse vierdaagse wandeltocht. Misschien werd ze overhaald door de NY'ky ... whatever!

We kregen een zeer professionele uitleg van onze gids Walter. In mijn spontane reactie, zei ik hem meteen dat mijn vader ook zo heet, maar hij was kennelijk niet zo onder de indruk... :-)) Ik zal met wat boeiendere dingen voor de dag moeten komen :-)) Walter zei ons dat de Lares-trek, een vrij rustige trektocht is ... en dat de grootste moeilijkheid van dit verhaal zal zijn, de hoogte te trotseren. We gaan toch moeten klimmen tot 4350m. Deze namiddag zijn we op aanraden van hem pilletjes tegen de hoogteziekte gaan halen. Voor woessies misschien, maar beter voorkomen dan genezen zeker?

De trektocht start morgen. Om zes uur 's morgens komt Walter ons oppikken met zijn minivan. We rijden dan een eindje verder door naar Lares, een stadje vanwaar onze trektocht (te voet welliswaar) zal aanvangen. Onze gerief (rugzak tot max 7kg, slaapzakken en matrassen, tent ect) zal gedragen worden door paarden. Er komt ook een kok mee die op de rustpunten, eten zal voorzien. Het is toch wel een luxetrek als ik het zo beschrijf. Pas op dag vier, rond zes uur 's morgens zullen we, als alles goed loopt, Machu Picchu zien. Het is naar het schijnt een aanrader om dit in het ochtendlicht te zien... En het klopt dat het ochtendlicht hier zoveel mooier is, dan de harde schaduwlijnen overdag.

Mathieu heeft een iets gedetailleerdere uitleg van het programma. Ik ga dat hier niet vertalen. In elk geval betekent dit dat wij voor vier dagen out of reach zijn ... geen internet access in de tenten. De pc zullen we dus hier op hotel laten.

Tot over vier dagen,
Dikke zoen

Nele

We will be out of office for 4 days...

2009-08-06T23:52:00.003+02:00

Ce matin, nous nous sommes levés très tôt.
A 6h, on faisait déjà des photos par la fenêtre.
On a pris un super petit dej en vous postant des photos.
Ensuite, on est allé faire une petite promenade pour checker notre résistance à l'altitude.
Hier on était pas très fier mais ce matin, ça allait mieux.
Donc on est allés, un peu plus rassurés, à 10h au briefing de notre trek qui commence demain.

Premier jour: Au programme, départ en mini bus pour un bled à 3100m (donc -300m vu qu'on est à 3400 pour l'instant) pour aller se baigner dans des sources chaudes aux vertus réparatrices. Cool comme départ me direz vous.
Ensuite après le lunch on marche quelques heures pour arriver à notre premier camp à 3800m.
On y dort dans une tente.
Je dois bien avouer que pour l'instant, cette idée me donne quelques frissons.

Ensuite, deuxième jour, on monte encore jusque 4350m pour finalement redescendre à 4200m pour notre deuxième et dernière nuit en tente. Cette nuit sera froide parait-il.
NB: On a loué des sacs de couchage (-10) et un matelas gonflage. Entre parenthèse, cette location pour deux coute plus cher qu'une nuit dans un très bon hôtel. Scandalous!!!

Le troisième jour est "easy" parait-il vu qu'on doit seulement redescendre pour aller prendre notre mini bus qui nous emmènera à la gare "Ollantaytambo" (ça ne s'invente pas!). Là, on prendra le train pour aguas calientes (Bled exclusivement touristique au pied du Machu Picchu) où nous dormiront dans un lit après avoir pris une douche chaude. Yes!

Le quatrième jour on se donnera rendez-vous à 5h du matin à l'arrêt de bus pour monter voir le tant attendu Machu Picchu.
Pourquoi si tôt? Certainement pour avoir le fameux ticket nous permettant l'accès à la montagne Waynu blabla (Ben, Help? Tu te rappèles du nom?).
Seuls 400 personnes peuvent y monter par jour.
Et en cette saison il y a selon notre guide +- 3000 visiteurs par jour.
Donc nous ne serons pas au bout de nos surprises car plus de 1000 marches nous attendrons pour arriver au sommet.
Le seul but étant d'avoir une magnifique vue panoramique sur tout le site.
Pour résumer, visiter Machu Picchu, c'est à l'aise. Le must étant de voir machu picchu de plus haut après avoir gravi ces *¨£%*¨£ de 1000 marches.
voilà c'est ce qui nous attend ces 4 prochains jours.

Et vous devrez-vous contenter de ça pendant qu'on sera en train de suer corps et âme... ;-)

A bientôt pour les photos de ce magnifique périple qui nous attend.

Mat.

A room with a view

2009-08-06T14:27:00.000+02:00

Vue de notre chambre à 6h du matin...

2009-08-06T14:24:00.000+02:00

Vue de notre chambre...

2009-08-06T14:19:00.000+02:00

Cuzco

2009-08-06T01:16:00.004+02:00

Hellooo,
En arrivant à Cuzco, nous avons vraiment été plongés dans LE Pérou tel qu'on l'imaginait...
Quel changement par rapport à notre quartier populaire de Lima...
C'est très touristique, beaucoup de backpackers et quelques groupes d'hollandais... Décidément, même ici, ils me suivent (private joke for the colleagues). Pourtant pas possible de venir en caravane... ;-)

Cuzco, c'est vraiment magnifique! la Plaza de Armas est vraiment chouette (cf photos).
Lors de notre petite balade, on croise trois péruviennes en habits traditionnels, un bébé chèvre et un bébé lama... On se dit, on ne doit pas rater l'occasion. On ose leur demander de poser pour une photo. Nele se mêle au groupe. C'est alors qu'elles avaient l'air habituées à l'objectif. On aurait dû le sentir venir. Elles nous ont demandé des sous. Et ensuite, on en a vu plein d'autres. => Ce n'est pas une exclusivité mais une conséquence du nombre de touristes.

Une autre conséquence du tourisme est le nombre de fois qu'on est "dérangés" par des vendeurs d'aquarelles, de bonnets, de bijoux, etc.
Sans déconner, c'est un par minute!
Au début, très polis, on leur répondait d'un "No gracias".
Ensuite, un geste de la main suffisait.
Finalement, un "niâge" en bonne et due forme, ça marche aussi dans la majorité des cas.

L'altitude est vraiment difficile à supporter.
Quand on bouge pas, ça va.
Mais quand on voit s'élever un escalier d'une trentaine de marches, on sait qu'on va devoir faire une pause (ou plusieurs).
A plusieurs reprises, j'ai dû ravaler ma fierté et m'asseoir quelques minutes sur les marches.
Que mes adversaires de tennis ne se réjouissent pas trop.
Dans 3 semaines, j'aurai une condition physique d'enfer!!!

Voilà, au programme de demain: briefing de l'organisateur de notre trek et... encore quelques balades dans Cuzco.

Merci à tous pour vos commentaires: Qu'ils soient bilingues, médicaux ou qu'ils m'apprennent qu'il y a du H5N1 à la banque.

A plus.

Mat

Cusco 2

2009-08-06T00:58:00.000+02:00

Cusco 1

2009-08-06T00:54:00.000+02:00

Up to Cusco City

2009-08-06T00:39:00.000+02:00

Up to Cusco

2009-08-06T00:35:00.000+02:00

Op hoogtestage in Cusco

2009-08-06T00:19:00.002+02:00

Ola amigos,

Om vijf uur was ik klaar wakker. Ik kon de slaap niet meer vatten. Een onbehagelijk gevoel had mij overvallen, alsof er te weinig zuurstof in de kamer was. Louter fictie want Lima ligt op enkele meters boven de zeespiegel. Misschien bracht een droom mij in die onrustige stemming… want de komende dagen zullen we een niet onderschatten hoogtestage beleven.

Mijn bioklok was voor een keertje perfect afgestemd op ons ochtendprogramma: zalig om relaxe te kunnen douchen, rugzakken te pakken om dan tijdig onze ochtendvlucht te kunnen nemen naar Lima. Kiké (uitbater van B&B) bracht ons met zijn fancy rode pick-up naar de luchthaven. Easy zo te mogen reizen.

Tijdens onze vlucht naar Lima hebben we foto’s genomen van mujos impressionante landschappen. Onder de watjes wolken (te cliché op foto) verschenen ruwe rotsen, diepe kloven dan weer meren, opgedroogde rivieren en verder geen kat in verre omtrek te bespeuren… Heel knap!! Alleen spijtig van ons bekraste raampje want dat maakte wel onscherpe vlekken op sommige foto’s …(vliegtuig was dan ook niet meer van het nieuwste, gezien elke zetel voorzien was van een asbakje.)

Cusco is echt wel een heel knappe stad, gebouwd op grondvesten van de Inca’s op zo’n 3500m. De gigantische steenblokken van verschillende vormen werden op elkaar gestapeld en dat was puzzelwerk want de vormen moesten passen. Niet te doen! De muren zijn in het straatbeeld te zien.

Het is hier in Cusco 13 graden: warm in de zon en mujos caldos in de schaduw.

Een taxichauffeur wachtte ons op aan de luchthaven met een naambordje “Mathew Formul” (Bijna juist … Het is een service die veel B&B’s aanbieden, als je tijdig weet te reserveren.) De B&B ligt niet ver van het centrum, maar het is een serieuze klim in de hoogte… De ontvangst met Cocathee (gemaakt van Cocobladeren) viel in de smaak. De bladeren zien er uit als laurierbladeren.

We moeten hier serieus wennen aan de hoogte.. veel drinken volgens Nico.. Cocathee helpt ook naar ‘t schijnt.. Na enkele trappen te doen, voel je meteen al dat je het de eerste uren hier kalmpjes aan moet doen. Toch iets raar die hoogte.

We zijn wat gaan rondhangen op Plaza de Armas… en in de straatjes in de buurt. En hier lopen zoals te verwachten ook lama’s rond. De traditionele poncho’s, de mutsen met floshkes en de Peruviaanse fluiters die op de Grote Markt in Hasselt en in Brussel Nieuwstraat te zien zijn, zijn hier ook massaal van de partij …

Mujos groetjos,

Nele